8 Temmuz 2009 Çarşamba

1 Yıl Önce...

Blog sevdam kızım için başladı.Bize,yaşadıklarımıza,ailemize dair notlar ,anılar bırakma umuduna.Ve sevgili kızım ADA 1 yıl önce telaşla hayatımıza katıldı.Plesantası çürümüştü,2500 gr kalmıştı,doktorumuz bize kazık atmıştı,yaşamakta olduğu suyu tükenmişti.Biz heyecanla onu beklerken bu sıkıntılar karşımıza çıktı,heyecanımıza endişeler de katıldı.Ama herzaman dediğim gibi onu doğduğu dakika gördüğüm ve Adacıkla o gözgöze geldiğimiz an hayatımın en unutulmayacak beynime kazınmış en belirgin anıdır.Neyse ki çok şükür ki 1 yıldır kızımızla birlikteyiz.Çok uykusuz geceler geçirdik ailecek,adakızın ağlama krizleriyle pijamalarla arabada gezer olduk.Biraz önce blog girdilerimde yazdıklarımı inceledim de Adakızın spor ayakkabılarında yazdığım birkaç ay sonra yürür olayına takıldım.Adakız hala seri halde yürümüyor,canı istediğinde yürüyor ancak.Emeklediği için bu ona yürümekten daha kolay geliyor.Benim kızım çabuk canlı,hırslı,biraz asabi,istediğini koparan,olmazsa hırçınlaşabilen,sevgi dolu,narin,nazlı bir melek.
Ne kadar uykusuz geceler geçirsek de,
Senin ağlama krizlerinde çaresiz kalıp,bitkin düşsek de,
Ama seni yine de ağlatmamaya çalışsak da,
Hayatımız senin programın ve planların dahilinde işlese de ,
Kızım;
HAYATIMIZA KATTIĞIN TAT,ANLAM,HUZUR,TARİFSİZ MUTLULUK VE VARLIĞIN İÇİN ÇOK TEŞEKKÜR EDERİZ...

Hiç yorum yok: